WSPÓŁPRACA ŚRODOWISK

Współpraca środowisk edukacyjnych, z natury swojej ma partnerski charakter. Wpisywanie jej w dyskursywną praktykę stanowi wobec tego jej przekreślenie. Kształcenie nauczycieli w zakresie ich przygotowania do partner­stwa edukacyjnego, powinno zatem mieć charakter możliwie krytycz­ny, odwoływać się do zróżnicowanych modeli i wzorów, zachowując niezmiennie perspektywę wolną od wszelkich przejawów fundamen­talizmu. Myślenie o kształtowaniu współpracy rodzina-szkoła-gmina w ramach etosu nauczycielskiej misji rozumianej w powyższy sposób, jest jednym z nich. Dodatkowo, łączy się z procesem samoodtwarzania się totalitarnego systemu, niezależnie od demokratycznych ram, w któ­rych ma on miejsce. Dyskurs profesjonalny zakłada bowiem wytworze­nie obiektu, o którym mówi – organizacji. Obszar zazębiających się wpływów rodziny, szkoły i gminy może stać się jej podłożem, areną praktyki repartycji – dyscyplinujących procedur, w których normą jest kontrolowanie i kierowanie ludźmi.

Witaj na moim blogu! Jestem nauczycielką w Liceum, wiem jak ważna dla człowieka wchodzącego w dorosłość jest wiedza jaką posiada. Serwis poświęcony jest edukacji o rozwojowi. Jeśli podobają Ci się artykuły jakie tutaj zamieszczam to zapraszam do śledzenia serwisu na bieżąco!

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Wszelkie prawa zastrzeżone (C)